Na początku października, Madagaskar odwiedziła kolejna wolontariuszka . Emilia Jastrzębska jest psycholożką i prowadzi m.in. projekt terapeutyczno – fotograficzny. Zachęcamy do śledzenia jej relacji z Czerwonej Wyspy i przeczytania kilku wspomnień z pobytu .

,,Brałam dotychczas udział w wolontariatach międzynarodowych, ale wolontariat w Afryce zawsze był dla mnie wielką nieznajomą i pragnieniem. Zupełnie inna rzeczywistość przeze mnie doświadczana niż do tej pory. Lecąc na ten kontynent pierwszy raz w życiu prawie nie miałam wyobrażeń na temat miejsca i ludzi. Wręcz czułam jakby sama podróż była moim końcem świata jednak wartym, bo w moim odczuciu dla takiego marzenia warto umierać. Oczywiście mówię to z przymrużeniem oka.

Z zawodu jestem psychologiem i poznawanie ludzi, innych realiów życia, perspektywy drugiego człowieka to coś na co zawsze czekam. Na nowo wypracowałam tu pewną dzienną rutynę uwzględniając malgaskie ,,mora mora!”. Oznacza to wolniej, wolniej. A nie leży to w mojej naturze. Zostałam miło wciągnięta do świata fundacji. I aktualnie prowadzę zajęcia poświęcone psychologicznej pracy z dziećmi i młodzieżą poprzez zabawę. Jednak mój pomysł wiodący poświęcony jest pracy psychologiczno-fotograficznej z obecnymi kandydatami na studentów. Cieszę się, że jest to pierwszy taki projekt tutaj.

I to w tej rzeczywistości na Madagaskarze mogę realizować projekt poświęcony fotografii.

Dlaczego ? Bo fotografia nie ma barier, posiada swój uniwersalny wewnętrzny język. Czerpie z wrażliwości, silnych emocji i otwiera, aby dostrzegać więcej. Dzięki tej drodze potrafimy rozmawiać za pomocą samej perspektywy. Ukazując to co nam najdroższe. Wszystko to,co boli i porusza. Wszystko co cieszy i z czego jesteśmy dumni. Wszystko co chcemy powiedzieć i czym chcemy się podzielić, a brakuje nam słów. To most do otwartości na innych ludzi i poszukiwań siebie samego.

W zeszłym tygodniu siedmiu przyszłych studentów ruszyło ze mną na poszukiwanie tematów, które są dla nich ważne. W tym tygodniu odbyła się edycja dla dziewczyn. Telefony ze zbiórki w Polsce poszły w ruch! Młodzież zachwycona ruszyła, gdzie nogi poniosą w poszukiwaniu indywidualnej perspektywy tego co osobiście dla nich najbardziej wartościowe i znaczące w życiu, a życie tu to nie bajka. Sama jestem ciekawa tego czym się kierowali nasi przyszli studenci. Już teraz wiem, że będzie to niezapomniany czas.”